Podsumowanie tygodnia na rynkach (2026-05-22)

Mijający tydzień upłynął pod znakiem podwyższonej zmienności. Rentowności długoterminowych obligacji rosły po obu stronach Atlantyku, a w Polsce 10-latki chwilowo przebiły poziom 6 proc. Od wybuchu napięć na Bliskim Wschodzie rentowność polskich 10-letnich obligacji wzrosła o ok. 100 pkt bazowych, mimo że w tym czasie stopa referencyjna NBP została obniżona. 

Końcówka tygodnia przyniosła pewne uspokojenie. Złoty odrobił część strat, rentowności krajowych SPW cofnęły się poniżej 6 proc. 

Polska: lider wzrostu i lider deficytu

Produkcja przemysłowa w Polsce wzrosła w kwietniu o 3,1 proc. r/r, słabiej od oczekiwań, ale po mocnym marcu, częściowo podbitym kalendarzem, trudno mówić o załamaniu. Lepiej wypadło budownictwo, gdzie produkcja budowlano-montażowa wzrosła o 4,5 proc. r/r. Najbardziej niewygodny dla rynku długu był jednak PPI. Ceny producentów wzrosły w kwietniu o 1,9 proc. r/r, podczas gdy rynek spodziewał się niewielkiego spadku. Przy drogiej ropie i napięciach geopolitycznych to argument za ostrożnością w zakładaniu szybkiego wygasania inflacji.

- Po świetnych marcowych wynikach produkcji sprzedanej przemysłu (choć i tu nastąpiła korekta w dół), kwiecień okazał się sporo słabszy. Było to zgodne z oczekiwaniami, jako że marcowy wynik „podbijały” święta Wielkanocne, a w kwietniu takiego impulsu już zabrakło. Pozytywnie zaskoczyła w kwietniu produkcja budowlano-montażowa, która wyraźnie odbija po ciężkiej zimie i jest na drodze do dalszych, coraz szybszych wzrostów. Niestety złe wiadomości napłynęły natomiast jeśli chodzi o inflację producencką. Jak się okazuje, już w marcu wskaźnik PPI wszedł w dodatnie rejony (po raz pierwszy od czerwca 2023 r.) i niestety nabiera rozpędu. Rosnące koszty producentów (powodowane przede wszystkim wojną na Bliskim Wschodzie) źle wróżą wskaźnikowi CPI - zauważa  Monika Kurtek, główna ekonomistka Banku Pocztowego.

Z drugiej strony rynek pracy wysłał sygnał uspokajający dla RPP. Płace w sektorze przedsiębiorstw wzrosły w kwietniu o 5,4 proc. r/r, najwolniej od 2021 r., a zatrudnienie spadło o 0,9 proc. r/r. To zmniejsza ryzyko spirali cenowo-płacowej, ale jednocześnie oznacza słabszy bufor dla konsumpcji. Realny fundusz płac wciąż rośnie, ale wyraźnie wolniej niż kilka kwartałów temu.

- Obniżające się tempo wzrostu płac oraz spadki zatrudnienia to zjawiska, które będą raczej obniżać popyt konsumpcyjny, a zatem po stronie rynku pracy presji inflacyjnej nie widać. Nie jest on żadnym zagrożeniem. Niemniej jednak, wskaźnik CPI pnie się w górę, głównie z powodu braków podażowych surowców energetycznych, dlatego nie można wykluczyć, że RPP w II poł. br. zareaguje podwyżką stóp procentowych jeśli konflikt na Bliskim Wschodzie nie zakończy się w najbliższym czasie - wskazuje Monika Kurtek.

Jej zdaniem, opublikowane dane (poza wskaźnikiem PPI) nie wyglądają źle i wskazują na tempo wzrostu PKB utrzymujące się powyżej 3,5 proc. Podobne szacunki płyną z najnowszych prognoz Komisji Europejskiej. Wynika z nich, że Polska ma pozostać jednym z liderów wzrostu w UE. PKB ma zwiększyć się o 3,5 proc. w 2026 r. i 2,8 proc. w 2027 r. Jednocześnie jednak deficyt sektora general government ma wynieść odpowiednio 6,5 proc. i 6,3 proc. PKB. To najwyższy wynik w Unii. 

Komisja Europejska wyraźnie pogorszyła ocenę perspektyw gospodarczych Europy. W najnowszej prognozie zakłada, że PKB UE wzrośnie w 2026 r. tylko o 1,1 proc., a strefy euro o 0,9 proc. To o 0,3 pkt proc. mniej, niż oczekiwano jesienią. Powód jest prosty: nowy szok energetyczny po eskalacji konfliktu na Bliskim Wschodzie. KE wskazuje, że ograniczenie przepływów ropy i LNG przez cieśninę Ormuz podbiło ceny surowców, a w ślad za nimi prognozy inflacji. Finalny odczyt Eurostatu potwierdził, że inflacja HICP w strefie euro wzrosła w kwietniu do 3,0 proc. r/r z 2,6 proc. w marcu, a w całej UE do 3,2 proc. Polska, z wynikiem 3,4 proc. HICP, znalazła się w środku unijnej stawki. Najmocniej ceny rosły w Rumunii, Bułgarii i Chorwacji, a najniższą inflację miały Szwecja, Dania i Czechy. Ważne jest jednak to, że presja cenowa w dużej mierze koncentruje się w energii: ceny energii były o 10,8 proc. wyższe niż rok wcześniej, podczas gdy inflacja bazowa HICP wyniosła 2,2 proc. 

Wstępne PMI dla strefy euro pokazały pogorszenie nastrojów zarówno w przemyśle, jak i usługach. Indeks composite znalazł się poniżej granicy 50 pkt, czyli poziomu oddzielającego wzrost aktywności od spadku. 

Czytaj także: Dlaczego europejskie akcje są mniej atrakcyjne niż amerykańskie?

Akcje między korektą a AI

Na rynku akcji inwestorzy próbowali pogodzić dwa światy. Pierwszy to rosnące rentowności obligacji, droższy kapitał i ryzyko korekty po wcześniejszych wzrostach. Drugi to wciąż silna narracja wokół sztucznej inteligencji, Nvidii i infrastruktury.

W Analizach LIVE na początku tygodnia Rafał Bogusławski i Robert Stanilewicz rozmawiali o tym, czy rynkom grozi korekta, skoro rentowności długich obligacji znów rosną, ropa pozostaje pod presją geopolityki, a konflikt wokół Iranu nie daje inwestorom spokoju. Piątek należał już do Nvidii i SpaceX. Wyniki lidera AI potwierdziły ogromny popyt na moc obliczeniową, ale jednocześnie przypomniały, że oczekiwania wobec największych spółek technologicznych są bardzo wysokie. Według Marka Kaźmierczaka z VIG/C-QUADRAT TFI kolejnym etapem tej historii mogą być centra danych w kosmosie. Rozwój gospodarki agentowej - czyli świata, w którym agent AI nie tylko odpowiada na pytanie, ale wykonuje za użytkownika całe procesy - może skokowo zwiększyć popyt na obliczenia, a ograniczenia ziemskich centrów danych otwierają przestrzeń dla koncepcji orbitalnych centrów danych. Dla akcji to potencjalny nowy megatrend, dla obligacji - dodatkowy popyt na kapitał i presja na długi koniec krzywej.

Tematem tygodnia na Analizy.pl były nieruchomości komercyjne. W tym tygodniu wracał też temat funduszy obligacji. Ostatnie pięć lat pokazało, że nawet segment postrzegany przez wielu inwestorów jako defensywny może doświadczać głębokich obsunięć kapitału. W analizowanej grupie funduszy dłużnych skarbowych maksymalne drawdowny wynosiły od ok. 14 proc. do ponad 34 proc. Najniższe obsunięcie miał Pekao Dłużny Aktywny, a najwyższe Generali Obligacje Aktywny. Różnice wynikały m.in. z duration, ekspozycji na ryzyko stopy procentowej, dźwigni i zaangażowania w dług Europy Środkowo-Wschodniej.

Sam drawdown pokazuje jednak tylko skalę spadku. Z punktu widzenia inwestora równie ważne jest to, jak długo fundusz pozostaje poniżej wcześniejszego szczytu. Tę informację daje time underwater. Część funduszy odrobiła straty po kilku miesiącach, ale były też takie, które potrzebowały ponad 3-4 lat albo nadal nie wróciły do wcześniejszych maksimów. 

Reklama

Wieści z rynku

CVI zamknął drugi fundusz private debt. CVI zakończył zbieranie kapitału do funduszu CVI Private Debt Fund II. Łączna kapitalizacja wehikułu wyniosła 262 mln euro, a środki mają finansować przede wszystkim małe i średnie firmy z Europy Środkowej. Fundusz działa od I kwartału 2024 r., ma za sobą 29 inwestycji i pierwszy exit, a docelowo planuje ponad 40 inwestycji m.in. w Polsce, Rumunii, Czechach, Słowacji, krajach bałtyckich, na Węgrzech, w Słowenii i Chorwacji. W ostatnim zamknięciu do inwestorów dołączyły m.in. Erste Group, Altum i Raiffeisen Investment. Wcześniej kapitał zaangażowały m.in. BGK, Europejski Fundusz Inwestycyjny, EBOR, IFC i PFR.

Quercus TFI ma chrapkę na ubezpieczyciela. Quercus TFI rozpoczął negocjacje w sprawie potencjalnego przejęcia od 49 do 100 proc. akcji zakładu ubezpieczeń na życie specjalizującego się w polisach z ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi. Towarzystwo nie ujawnia nazwy podmiotu i zastrzega, że rozpoczęcie rozmów nie oznacza jeszcze zobowiązania do zawarcia transakcji. Gdyby doszła do skutku, byłby to kolejny krok w rozbudowie grupy: Quercus mógłby połączyć własne fundusze, dystrybucję przez Xelion oraz produkt ubezpieczeniowy. Na koniec kwietnia aktywa pod zarządzaniem Quercus TFI przekraczały 9 mld zł.

WIBOR będzie wygaszany do 2036 r. GPW Benchmark wskazał datę końca WIBOR-u i WIBID-u. Najważniejsze stawki - 1M, 3M i 6M - mają być publikowane do 31 grudnia 2036 r., a formalny koniec opracowywania wskaźników nastąpi 1 stycznia 2037 r. Nie oznacza to jednak, że rynek dostał dekadę na zawieranie nowych umów z WIBOR-em. KNF oczekuje, że od 2027 r. wskaźnik będzie służył już tylko do wygaszania starego portfela, a nowe umowy i emisje powinny przechodzić na następcę WIBOR-u, czyli POLSTR. Reforma ma znaczenie nie tylko dla kredytów, ale też dla obligacji zmiennokuponowych znajdujących się w portfelach funduszy dłużnych.

Fundusze mają w ETF-ach więcej niż klienci detaliczni. Na koniec marca 2026 r. krajowe fundusze inwestycyjne miały ulokowane w ETF-ach prawie 16 mld zł, o 2 mld zł więcej niż na koniec 2025 r. To także więcej niż bezpośrednie inwestycje klientów detalicznych w ETF-y, które na koniec marca wynosiły 15,4 mld zł. Największą popularnością wśród zarządzających cieszą się produkty iShares od BlackRocka, w których ulokowano 8,4 mld zł. Dalej są Xtrackers od DWS z prawie 2 mld zł i ETF-y Amundi z 1,1 mld zł. Łącznie ETF-y tych trzech dostawców odpowiadały za prawie trzy czwarte środków ulokowanych przez krajowe fundusze w tego typu instrumentach.

Zapisz się na Newsletter

Bądźmy w kontakcie! Prosto na Twojego maila będziemy wysyłać skrót najważniejszych informacji ze świata finansów, powiadomienia o nowościach rynkowych, najnowsze oceny i raporty oraz codzienne notowania wybranych przez Ciebie funduszy inwestycyjnych.

Zapisz się