Przegląd prasy (2026-02-16)

TFI wracają na GPW z grubym portfelem

Styczeń okazał się dla branży TFI wyjątkowo mocny: aktywa funduszy wzrosły o 15,3 mld zł i przekroczyły 450 mld zł, a kluczowym paliwem były rekordowe napływy do produktów detalicznych (8 mld zł netto – najlepszy wynik w historii). Choć gros pieniędzy trafiło do funduszy dłużnych (szturm na krótkoterminowy dług), to wyraźnie odżył także popyt na fundusze akcji – ok. 0,9 mld zł, z czego istotna część na polskie akcje (0,62 mld zł). Ciekawostką jest dominacja rozwiązań pasywnych: w czołówce sprzedaży znalazły się PKO Akcji Rynku Polskiego oraz Beta ETF na mWIG40TR i sWIG80TR. Efekt? Według wyliczeń Trigona fundusze zarządzane przez TFI wydały w styczniu ok. 1,3 mld zł na zakupy akcji z GPW – najwięcej od jesieni 2013 r., wspierane także stałym dopływem środków z PPK.

Reklama

Za: Parkiet (2026-02-16), Andrzej Pałasz, Fundusze kupują najwięcej polskich akcji od 13 lat

Zapisz się na Newsletter

Bądźmy w kontakcie! Prosto na Twojego maila będziemy wysyłać skrót najważniejszych informacji ze świata finansów, powiadomienia o nowościach rynkowych, najnowsze oceny i raporty oraz codzienne notowania wybranych przez Ciebie funduszy inwestycyjnych.

Zapisz się

OKI kontra IKE/IKZE

Boom na IKE i IKZE w 2025 r. był imponujący, zwłaszcza w rachunkach maklerskich: według szacunków „Parkietu” branża otworzyła ok. 168 tys. nowych IKE i 94 tys. nowych IKZE (w obu przypadkach ponad +130% r/r). Ten trend może jednak trafić na konkurenta z własnego obozu „zachęt podatkowych”: OKI, które MF chce wprowadzić jeszcze w tym roku, z limitem inwestycji do 100 tys. zł bez podatku od zysków kapitałowych. Kluczowa różnica: OKI ma działać elastycznie i bez „warunku wieku”, a ulga ma być dostępna szybciej, co rodzi ryzyko kanibalizacji wpłat na IKE/IKZE (na to zwraca uwagę m.in. BCC). Dane KNF o przeciętnych aktywach na IKE/IKZE (ok. 26 tys. i 23 tys. zł) sugerują, że dla wielu osób OKI może stać się „pierwszym wyborem”, a produkty emerytalne – dopiero kolejnym. Branża jest podzielona: część widzi zagrożenie dla motora wzrostu inwestycji detalicznych, inni liczą na komplementarność. W praktyce OKI ma być testem: czy Polacy realnie myślą o emeryturze, czy przede wszystkim polują na podatkową przewagę.

Za: Parkiet (2026-02-16), Przemysław Tychmanowicz, Czy OKI włoży kij w szprychy rozpędzonym emerytalnym kontom IKE i IKZE?

Rynek rotuje do „starej gospodarki”

Słabość amerykańskich akcji na starcie 2026 r. nie wynika z recesyjnego strachu, lecz z gwałtownej zmiany narracji wokół AI. To, co jeszcze niedawno windowało wyceny największych spółek technologicznych, w kilka tygodni stało się argumentem „za sprzedażą” – zwłaszcza w segmencie software/SaaS, gdzie rynek zaczął kwestionować bariery wejścia i obniżać „terminal value” w wycenach. Zarządzający wskazują na selekcję: inwestorzy wyprzedają cały koszyk, a dopiero później wybiorą zwycięzców rewolucji AI. Jednocześnie kapitał płynie do spółek cyklicznych: energetyki, przemysłu, surowców i dóbr podstawowych, wspieranych zarówno przez makro, jak i falę inwestycji infrastrukturalnych (w tym pod centra danych). W tle widać też szerszą rotację geograficzną: Europa i GPW wypadają lepiej od USA, a beneficjentami „AI-capex” stają się m.in. dostawcy komponentów i infrastruktury (kable, chłodzenie, energia), często tańsi od amerykańskich odpowiedników.

Za: Puls Biznesu (2026-02-15), Stanisław Borawski, Zmiana warty na amerykańskiej giełdzie. Koniec dominacji big techów?

"Polska emanuje siłą"

Fitch tłumaczy, dlaczego mimo pogorszenia finansów publicznych nie obniżył Polsce ratingu. Kluczowy jest scenariusz bazowy: deficyt sektora finansów publicznych ok. 7% PKB w 2026 r., następnie 6,3-6,5% i nieco poniżej 6% w kolejnym roku. Jeśli ta ścieżka się utrzyma, ocena A- może przetrwać do 2027 r. lub dłużej; cięcie wróci do gry, jeśli deficyt „utknie” przy 7% (np. przez dalsze luzowanie fiskalne lub słabszy wzrost). Analitycy podkreślają, że problemem nie jest sam poziom długu, lecz jego trajektoria i przyczyny: sztywne, trwałe wydatki (m.in. wzrost świadczeń, płac w sektorze publicznym, koszty odsetkowe i zobowiązanie do 5% PKB na obronność) oraz polityczne ograniczenia konsolidacji. Jednocześnie inwestorzy pozostają spokojni, bo Polska „emanuje siłą”: szybki wzrost, skala gospodarki, nearshoring/FDI, brak dużej nierównowagi zewnętrznej i strukturalny popyt banków na SPW wspierają rynek długu.

Za: money.pl (2026-02-16), Grzegorz Siemionczyk, „Polska emanuje siłą”. Analitycy Fitcha tłumaczą, czemu nie obcięli nam ratingu

Rumunia hamuje po „życiu na kredyt”

Rumunia wchodzi w recesję, ale – jak pokazuje Ignacy Morawski – nie jest to załamanie „pełną gębą”, którego na pierwszy rzut oka mogliby oczekiwać obserwatorzy z Polski. Źródłem problemów jest rachunek za lata pobudzania popytu wysokim deficytem: fiskalne zacieśnienie (cięcie deficytu z ok. 10% PKB do poniżej 8%) schładza gospodarkę, a PKB w IV kw. spadł o 1,6% r/r (dla porównania Polska urosła o 3,6%). Presja nie zniknie – w planach są dalsze oszczędności, zamrażanie płac i świadczeń oraz podwyżki podatków (np. VAT), co obniża prognozy wzrostu (Erste: z 2% do 1%). Kluczowym ograniczeniem jest „walutowa kotwica”: quasi-sztywny kurs leja utrudnia korektę deficytu handlowego przez dewaluację, więc korekta odbywa się przez dławienie popytu. Jasne punkty to przyspieszający eksport (towary i usługi ok. 8% r/r) oraz brak spirali na rynku pracy. Co ważne, polski eksport do Rumunii trzyma udział w całości (2,2%), więc kryzys nie wygląda na szeroką zapaść popytu.

Za: Puls Biznesu (2026-02-13), Ignacy Morawski, Rumunia w recesji, ale nie pełną gębą. Wywinie się z długiego kryzysu