Chiny: mocny przemysł, słaba konsumpcja i wciąż ciężki balast nieruchomości

To raczej nie jest obraz recesji, lecz nierównomiernego ożywienia, opartego głównie na eksporcie, przemyśle i wydatkach publicznych.

Na początku marca Pekin oficjalnie obniżył tegoroczny cel wzrostu PKB do 4,5–5%, przy celu inflacyjnym około 2% i zakładanym bezrobociu w miastach około 5,5%. Rząd zapowiedział „bardziej proaktywne i skuteczne” działania stymulujące gospodarkę, rekordowe wydatki fiskalne, ponad 7 bln juanów inwestycji w infrastrukturę i usługi publiczne oraz gotowość banku centralnego do cięć stóp i stopy rezerw obowiązkowych. Sam dobór tych narzędzi pokazuje, że władze nie uznają obecnego tempa wzrostu za wystarczająco silny.

Dane o PKB z czterech kwartałów ubiegłego roku pokazują, że dynamika wzrostu spowalnia, więc obecne obniżenie planowanego wzrostu jest konsekwencją słabnięcia impetu gospodarki.

Dane za styczeń i luty są jednak wyraźnie lepsze niż te z końca 2025 r. Produkcja przemysłowa wzrosła o 6,3% rok do roku, a produkcja w sektorze technologicznym o 13,1%; inwestycje w środki trwałe wzrosły o 1,8% przy bardzo mocnym wzroście infrastruktury o 11,4%. Do tego zyski przemysłu wzrosły o 15,2%, a w elektronice i sprzęcie komunikacyjnym aż o 200% rok do roku. W praktyce oznacza to, że przemysł wchodzi w wiosnę 2026 w relatywnie dobrej kondycji, zwłaszcza w branżach związanych z nowymi technologiami i wyposażeniem.

Słabszym ogniwem pozostaje konsumpcja. Sprzedaż detaliczna wzrosła w styczniu i lutym tylko o 2,8%, choć gastronomia rosła szybciej, o 4,8%, a sprzedaż internetowa towarów o 10,3%. Szczególnie wymowne jest to, że sprzedaż detaliczna po wyłączeniu samochodów rosła szybciej niż ogółem, bo sprzedaż aut spadła o 7,3%. To sugeruje, że część gospodarstw domowych nadal ogranicza większe zakupy i zachowuje ostrożność mimo poprawy w produkcji przemysłowej.

W inflacji widać lekką poprawę, ale nie pełne wyjście z presji dezinflacyjnej. Lutowy CPI wzrósł o 1,3% rok do roku, a średnio za pierwsze dwa miesiące o 0,8%; jednocześnie lutowy PPI był nadal ujemny i wyniósł -0,9%, choć była to mniejsza skala spadku niż miesiąc wcześniej. Innymi słowy: konsument ma dodatnią inflację, ale firmy nadal działają w środowisku presji cenowej. To właśnie dlatego MFW nadal mówi o utrzymującej się presji deflacyjnej i prognozuje spowolnienie wzrostu do 4,5% w 2026 r.

Reklama

Największym krajowym problemem nadal pozostają nieruchomości. Nakłady na rozwój rynku nieruchomości spadły w styczniu i lutym o 11,1%, powierzchnia nowo rozpoczętych budów o 23,1%, a wartość sprzedaży nowych nieruchomości o 20,2%. Spadły też środki finansowania deweloperów, a kredyty hipoteczne dla gospodarstw domowych były niższe aż o 41,9% rok do roku. To pokazuje, że nawet jeśli tempo pogorszenia jest miejscami mniejsze niż w 2025 r., to sektor wciąż nie odzyskał trwałej równowagi i nadal ciąży zarówno inwestycjom, jak i majątkowi gospodarstw domowych.

Równocześnie bardzo mocny pozostaje sektor eksportowy. W pierwszych dwóch miesiącach 2026 r. handel towarowy Chin urósł o 18,3% rok do roku, eksport o 19,2%, a import o 17,1%. ASEAN pozostał największym partnerem handlowym, podczas gdy handel z USA spadł o 16,9%. Taki układ jest korzystny dla krótkoterminowego wzrostu, ale pogłębia zależność od popytu zagranicznego i od odporności łańcuchów dostaw. Zresztą same władze przyznają, że środowisko zewnętrzne jest „złożone i surowe”, a napięcia geopolityczne podnoszą niepewność.

Najświeższy sygnał, już z 31 marca, jest dla Pekinu umiarkowanie dobry: oficjalny PMI przemysłowy wzrósł do 50,4, najwyżej od roku i z powrotem powyżej granicy 50 pkt, która oddziela ekspansję od spadku aktywności. To sugeruje, że końcówka I kwartału była lepsza niż jego środek. Trzeba jednak pamiętać, że ten odczyt pokazuje moment poprawy aktywności, a nie rozwiązanie problemów strukturalnych – zwłaszcza słabej konsumpcji, nieruchomości i zależności od eksportu.

Zapisz się na Newsletter

Bądźmy w kontakcie! Prosto na Twojego maila będziemy wysyłać skrót najważniejszych informacji ze świata finansów, powiadomienia o nowościach rynkowych, najnowsze oceny i raporty oraz codzienne notowania wybranych przez Ciebie funduszy inwestycyjnych.

Zapisz się

Podsumowując: pod koniec marca 2026 Chiny nie wyglądają na gospodarkę pogrążoną w kryzysie, ale też nie na gospodarkę zdrowo zrównoważoną. Mocne są przemysł, eksport, infrastruktura i wybrane sektory nowej gospodarki; słabe pozostają konsumpcja prywatna, sektor nieruchomości i zdolność firm do trwałego przerzucania kosztów na ceny. Dlatego najtrafniejszym opisem obecnej sytuacji jest „stabilizacja z nierównowagą”: dane są lepsze, niż się obawiano, ale model wzrostu nadal wymaga przesunięcia ciężaru z eksportu i betonu na dochody gospodarstw domowych oraz popyt wewnętrzny.

Dla gospodarki światowej silniejszy wzrost gospodarczy w Chinach, zwłaszcza poprawa w konsumpcji, to mógłby czynnik, który skompensowałby wpływ obecnych wydarzeń na Bliskim Wschodzie. Dla rynku akcji w Chinach dobrą informacją byłaby również wyższa stymulacja fiskalna, choć obecnie trudno jej oczekiwać. Najważniejsze pytanie, to czy Chiny w najbliższych latach będą w stanie przestawić gospodarkę na wewnętrzną konsumpcję. Jeżeli to się uda, to i Chiny będą miały stabilniejszy wzrost gospodarczy, i gospodarka światowa również.