PPK to jeden z tańszych produktów inwestycyjnych.
PPK to jeden z nielicznych produktów finansowych, w którym instytucja finansowa nie może pobierać opłat manipulacyjnych od wpłat czy wypłat pieniędzy, a także od innych transakcji dokonywanych przez uczestnika PPK. Jedynym wyjątkiem jest opłata za konwersję, czyli za przenoszenie środków pomiędzy funduszami zdefiniowanej daty. Zgodnie z ustawą, bezpłatne są dwie konwersje w roku, za pozostałe instytucja finansowa może (ale nie musi) pobrać opłatę.
Ze środków gromadzonych przez uczestnika PPK instytucja finansowa może pobierać opłatę za zarządzanie funduszem (wynagrodzenie). Jej wysokość jest ograniczona przepisami. Zgodnie z ustawą o PPK maksymalny poziom opłat za zarządzanie wynosi 0,5% wartości aktywów netto funduszu w skali roku (dla porównania w klasycznych funduszach otwartych taki limit wynosi 2,0%). Dodatkowo firmy inwestycyjne mogą pobrać do 0,1% opłaty zmiennej za osiągnięty wynik. To tzw. opłata za sukces, pobierana, gdy fundusz wypracuje w danym roku dodatnią stopę zwrotu i wyższą od stopy referencyjnej, której wysokość określa minister finansów. Dodatkowo stopa zwrotu funduszu (według stanu na ostatni dzień listopada w danym roku) powinna się znaleźć w gronie rynkowych liderów – jest nie niższa niż 75% najwyższych stóp zwrotu funduszy tej samej zdefiniowanej daty.
Od 1 października 2021 roku instytucje finansowe zarządzające PPK, które przekraczają samodzielnie lub w ramach grupy kapitałowej 15% udział w rynku, od nadwyżki nie mogą pobierać opłaty stałej za zarządzanie.
Wysokość opłat ustalona jest zazwyczaj kaskadowo – im niższy poziom ryzyka, tym niższa opłata.
Opłaty za zarządzanie PPK – porównanie
Nie są to jedyne koszty, które obciążają aktywa funduszy inwestycyjnych. Na klientów może zostać przerzucona również część kosztów operacyjnych ponoszona przez zarządzających PPK w związku z działalnością funduszy zdefiniowanej daty. Ustawa zawiera 11-punktową listę, na której znajdują się m.in.
- opłaty związane z przechowywaniem aktywów funduszu,
- opłaty związane z prowadzeniem rejestru członków funduszu,
- koszty transakcji portfelowych,
- wynagrodzenie depozytariusza,
- opłaty dla agenta transferowego,
- opłaty za obsługę prawną.
Na niektóre z nich zostały ustalone dodatkowe limity. Pozostałe koszty pokrywane są przez instytucje zarządzające PPK.
Ustawa o PPK w art. 50 określa limity kosztów i jednoznacznie wskazuje, że nie mogą odbiegać od przyjętych w obrocie zwykłych kosztów wykonywania tego rodzaju usług. Gdy aktywa funduszu przekroczą 10 mln zł, koszty nie mogą przekroczyć sumy kwoty 50 tys. zł oraz 0,05% średniej wartości aktywów funduszu zarówno w przypadku opłat dla depozytariusza, jak i opłat dla agenta transferowego.
💡Zarówno opłaty za zarządzanie, jak i pozostałe koszty pomniejszają wartość aktywów zgromadzonych w funduszu i ponoszą je wszyscy uczestnicy funduszu. Są one naliczane w każdym dniu wyceny (tworzona jest rezerwa) i są uwzględniane w dziennej wycenie jednostki.
Koszty to kryterium, które powinno odgrywać istotną rolę w przypadku większości produktów inwestycyjnych, ale niekoniecznie w PPK. Są one na bardzo niskim poziomie, a różnice pomiędzy instytucjami są właściwie symboliczne. Dużo większe znaczenie w wyborze ma stosowana przez zarządzających polityka inwestycyjna i występujące w niej różnice.
Reklama
