Fundusz dłużny niejedno ma imię

Decydując się na inwestycje w fundusze dłużne klienci krajowych TFI mają z czego wybierać – oferta polskich towarzystw liczy blisko 150 produktów. Za liczebnością idzie również duża różnorodność, co pozwala dobrać fundusz dopasowany do naszych potrzeb.

Reklama

O bogactwie oferty świadczy kilka aspektów. Pierwszy z nich to duże zróżnicowanie, jeśli chodzi o kierunki inwestycyjne – 92 fundusze skupiają się na polskich papierach dłużnych, a 54 produkty inwestują głównie za granicą. Biorąc pod uwagę drugą z grup, krajowe towarzystwa oferują swoim klientom ekspozycję na zarówno wybrane regiony (Europę, USA i rynki wschodzące), jak i globalny rynek długu.

Zapisz się na Newsletter

Bądźmy w kontakcie! Prosto na Twojego maila będziemy wysyłać skrót najważniejszych informacji ze świata finansów, powiadomienia o nowościach rynkowych, najnowsze oceny i raporty oraz codzienne notowania wybranych przez Ciebie funduszy inwestycyjnych.

Zapisz się

Poszczególne rozwiązania angażują się także w różne rodzaje papierów dłużnych. W grupie skupiającej się na polskich instrumentach znajdziemy fundusze dłużne skarbowe, korporacyjne oraz te o strategii „uniwersalnej”, gdzie przeważają obligacje skarbowe, lecz sporą domieszkę mogą stanowić także te emitowane przez przedsiębiorstwa. Jeśli chodzi o dług zagraniczny w ofercie krajowych TFI, to silnie reprezentowane są produkty inwestujące w obligacje korporacyjne. Warto podkreślić, że klienci mogą wybierać tu nie tylko kierunki geograficzne, ale również czy chcą uzyskać ekspozycję na papiery wysokodochodowe (ang. high-yield), czy te z ratingiem inwestycyjnym (to dwie główne kategorie obligacji przedsiębiorstw notowanych na globalnym rynku długu).

Różnice w realizowanych strategiach przekładają się na rozpiętość osiąganych wyników. Największym potencjałem stóp zwrotu, lecz równocześnie większymi wahaniami wycen, charakteryzują się fundusze zagranicznych papierów korporacyjnych. Dobrze pokazują to średnie roczne wyniki na przestrzeni minionych dziesięciu lat. W 2009 r. można było na nich zarobić nawet +58,1%. Jednak i straty bywają spore – w 2008 r. wyniosły średnio -26,8%. Fundusze angażujące się w dług zagraniczny, lecz realizujące strategię uniwersalną, charakteryzują się mniejszą zmiennością. Najwyższy średni roczny wynik w ciągu minionych dziesięciu lat wyniósł +14,6%, a największa strata to -4,3%.

Na krajowym rynku długu sytuacja jest odwrotna. To fundusze z dużym udziałem papierów skarbowych pozwalają osiągnąć wyższy zysk, lecz równocześnie inwestorzy muszą liczyć się tu z większymi wahaniami stóp zwrotu. W przypadku rozwiązań inwestujących głównie w obligacje skarbowe najwyższy roczny wynik w ciągu minionej dekady wyniósł +11,0%, lecz zakres wahań to 9,7 pkt. proc. Jeśli chodzi o fundusze papierów korporacyjnych maksymalny zysk to +5,8%, a rozpiętość stóp zwrotu wynosi 3,8 pkt. proc. To efekt polskiej specyfiki. W naszym kraju jedynie niewielka część obligacji przedsiębiorstw notowana jest na rynku giełdowym, a w pozostałych przypadkach wycena ustalana jest księgowo (zysk wynika tu więc wyłącznie z przychodów odsetkowych). Natomiast za granicą wyceny zarówno obligacji korporacyjnych, jak i skarbowych, ustalane są w sposób rynkowy.

Lokując środki w rozwiązania dłużne obok wyników i ich zmienności powinniśmy zwrócić uwagę także na ryzyko kredytowe. Ewentualny brak wykupu emitowanych papierów jest najmniej prawdopodobny w odniesieniu do papierów skarbowych. Obligacje korporacyjne są z reguły obciążone wyższym ryzykiem, choć między poszczególnymi emitentami występuje spore zróżnicowanie. Dla przykładu banki traktowane są jako podmioty, gdzie potencjalna niewypłacalność jest mniej prawdopodobna, niż w przypadku przedsiębiorstw z innych sektorów. Do tego obligacja spółki z ratingiem inwestycyjnym generuje inne ryzyko niż papier emitowany przez podmiot o gorszej ocenie kredytowej. Lokując środki w fundusze z udziałem długu korporacyjnego warto zatem przyjrzeć się składowi portfela i sprawdzić, jaki udział mają poszczególne aktywa.